
The
Woods of Childhood Series(2014)
00:00 / 02:31
ผลงานชุดนี้สร้างขึ้นในช่วง Solo Exhibition : The Woods of Childhood ของ Kenny ในปี 2015 โดยได้รับแรงบันดาลใจจากความทรงจำอันอบอุ่นในวัยเด็ก โดยเฉพาะช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ได้ใช้เวลาอยู่บ้านคุณยาย
เรื่องราวเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันที่กระจัดกระจายอยู่ในความทรงจำ ค่อย ๆ รวมกันเป็น “ป่าแห่งวัยเยาว์” ที่ทั้งลึกลับและงดงาม เติบโตอย่างเงียบ ๆ อยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ และคอยรักษาความเป็นเด็กที่เรายังอยากเก็บไว้ในหัวใจ

ดวงจันทร์ไม่เคยเอ่ยคำใด แต่ก็ไม่เคยหายไป ทุกครั้งที่เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงจันทร์ยังคงอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ คอยเป็นเพื่อน เช่นเดียวกับบางสิ่งในวัยเด็กที่ไม่ต้องการคำตอบใด ๆ เพียงแค่อยู่เคียงข้างเราเสมอ

ในวัยเด็ก ทุกช่วงปิดเทอมฤดูร้อน Kenny มักไปใช้เวลาอยู่ที่บ้านคุณยาย ในความทรงจำ คุณยายยังคงอ่อนโยนและงดงามเสมอ แม้กาลเวลาจะพาคนที่เรารักจากไป แต่บางที วันนี้คุณยายอาจเป็นนางฟ้าที่งดงามที่สุดอยู่บนท้องฟ้า
ผลงานชิ้นนี้ถ่ายทอดความคิดถึงออกมาเป็นภาพของนางฟ้า ท่ามกลางความอบอุ่นและความรู้สึกที่ช่วยปลอบประโลมใจ ยังมีร่องรอยของความเสียดายในวัยเด็กที่ไม่เคยได้เอ่ยออกมา ซ่อนอยู่ในภาพอย่างแผ่วเบา

ตอนเด็ก ๆ เราเคยเชื่อว่า ยิ่งมองไปได้ไกล โลกก็ยิ่งใหญ่ แต่พอโตขึ้นจึงเข้าใจว่า โลกกลับเหมือนจักรวาลสีชมพูที่มองไม่เห็น มีขอบเขตที่เราไม่มีวันรู้จักได้ทั้งหมด

“แม้ผมจะถูกมองว่าเป็นคนที่ไม่เก่งที่สุดในครอบครัว แต่ผมก็เป็นเพียงคนเดียวที่เชื่อว่า ตัวเองสามารถโบยบินไปบนท้องฟ้าในแบบของตัวเองได้”
แม้จะถูกมองว่า “ไม่เก่ง” หรือถูกบอกว่า “ทำไม่ได้” ก็ยังเลือกที่จะเชื่อมั่น เพราะท้ายที่สุด ความเชื่อในตัวเองคือพลังสำคัญที่ทำให้เราก้าวต่อไปได้

เริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมเธอถึงชอบซ่อนตัวอยู่ในกล่อง สำหรับเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง บางครั้งสิ่งที่ต้องการก็เป็นเพียงพื้นที่ส่วนตัวเล็ก ๆ ที่เป็นของตัวเอง
แม้จะเป็นเพียงกล่องกระดาษ แต่ในโลกใบเล็ก เราสามารถเป็นตัวเองได้อย่างอิสระ และกล้าที่จะแสดงความรู้สึกในแบบของตัวเอง
แล้วคุณล่ะ มีพื้นที่เล็ก ๆ ที่ได้เป็นตัวเองแบบนี้ไหม?